Dirk in Afrika!

Hoi! Het is lang stil geweest van deze kant, en daarom lijkt het me leuk om jullie een beetje in te lichten over het reilen en zeilen alhier. De stage gaat wel oké, zelf heb ik het idee dat ik weinig doe, maar ik heb vandaag alweer te horen gekregen van de chef dat ik al lekker veel gedaan had, dus het zal wel. En voor de rest heb ik het een en ander aan extraculaire  leuke dingen gedaan.

Zoals ik vast al eens ergens verteld heb, val ik enigzins tussen stagegroepen in. Toen ik terugkwam van de Kaapstad trip was iedereen dan ook zo’n beetje weg, behalve Berend en Leonie. Mijn enige huisgenoot had ik ook al tijden niet gezien. Gelukkig was daar op woensdag al mijn reddende engel Marjella, die als huisgenoot wél chill is.

Toen ik die woensdag thuis kwam, vertelde klusjesman Joe (die aan het klussen was) dat de pre-paid electriciteit weer eens op was, en dat hij Marjella lopend naar het Sasoil tankstation toegestuurd had om daar nieuwe te halen. Wat enorm scheelde is dat je daar helemaal geen stroom kan halen en dat daarheen lopen ook al niet zo’n goed idee is. Ik had al visioenen van stagaires die op hun eerste dag in Zuid Afrika verdwijnen, maar het viel gelukkig allemaal reuze mee.

Sympathiek als we zijn, zijn we op zaterdag de 14de naar het Kragga Kamma Park geweest, eigenlijk gewoon een soort van kinderboerderij is, maar dan met Afrikaanse dieren. Die zijn hier nu eenmaal voor handen . Wat wel heel tof, en tegelijkertijd ook ontzettend sullig is zijn de cheetah’s die je hier mag aaien. Ik vind honden leuker dan katten, maar katten zo groot als honden vind ik dan wel weer heel lief.

Op zondag zijn we naar Bayworld geweest. Dat is een soort Dolfinarium hier in PE, maar dan helemaal niet leuk.

De week daarna was behoorlijk zuur. Op maandag nog wel naar mijn werk geweest, maar de dagen daarop elke dag begonnen met overgeven enzo. Met mijn dwarse waffel ben ik vervolgens donderdag wel weer naar het werk geweest, maar dat heb ik uiteindelijk halverwege moeten opgeven. Op vrijdag maar even naar de dokter geweest, en die heeft me het een en ander aan pillen toegestopt die een ontsteking van de maagwand zouden moeten tegen gaan.

Gelukkkig deden ze dat wonderwel, en op vrijdagavond had ik voor het eerst in dagen weer honger. Gelukkig maar, want voor het weekend daarna hadden Marjella en ik een reisje naar Plettenberg gepland. Plettenberg ligt een 250 kilometer meer naar het westen, en schijnt de plek te zijn met de meeste zonne-uren van heel Zuid-Afrika.

We arriveerden in onze backpackers rond drie uur, en omdat we van die avonturiers zijn gingen we natuurlijk gelijk naar Monkeyland. Dat is een soort Apenheul, maar dan in het bos. Op zich heel lief allemaal, maar je mocht die beesten niet knuffelen. Dan hoeft het van mij allemaal niet meer.

Naast Monkeyland zit een vogeltuin. Klinkt suf, is het ook, maar op een vreemde manier toch ook wel weer heel vet. Marjella had een vreemde aantrekkingskracht op vogels, want twee van die units vonden het nodig om op haar te landen. De eerste was best snel weg, de tweede bleef zitten.

Als man zijnde kan je dat natuurlijk niet over je kant laten gaan, en na een lange worsteling had ik Fredje op mijn arm zitten. Fredje was super vet, vond het lekker om geaaid te worden en wilde niet meer van me af.

Daarna hebben we gebraaid in de backpackers, en zijn we met het hele clubje het bruizende nachtleven van Plett ingedoken. Om het bruizende nachtleven in mijn maag wat rust te gunnen heb ik het maar gehouden op sinaasappelsap.

Na een veel te korte nacht zaten we zondag om kwart over negen in een kayak met onze gids Giovanni. In de baai van Plettenberg vinden walvissen het namelijk chill om te paren, en ja dan ga je daar gezellig naast roeien. Helaas zijn van dit evenement geen foto’s vanwege nat, maar het was best wel een rustgevende manier om de dag te beginnen.

Daarna zijn we in de auto gestapt terug naar PE, op zoek naar leuks. Nou wisten we dat de hoogste bungee brug van de wereld zich op de route bevond, maar om nou te zeggen dat we echt een plan hadden, neuh. Toch kriebelde het een beetje in de auto: het is toch wel heel vet om te proberen, en om te zeggen dat je een aantal keren over die brug bent gereden maar er nooit van af bent gesprongen is ook weer zo wat.

Dus gingen we een kijkje nemen. Hij was erg hoog, maar na een uurtje vond Marjella dat we er toch maar van af moesten springen. Ik was daar allerminst zeker van, maar op de één of andere manier kon het helemaal niet over mijn hartje verkrijgen dat ik er als een laffe anjer naast zou gaan staan terwijl zij er wel af ging.

Toen toch maar de knoop doorgehakt, we zouden het gaan doen. Bij het halen van geld uit de auto vond Marjella het tijd worden om toch maar terug te komen op haar woorden. Ik zat echter al helemaal in de mindstate dat het toch maar moest gebeuren. In mijn eentje durfde ik het niet zo goed aan, dus na een half uurtje lullen als brugman kreeg ik Marjella toch zover dat ze meeging.

Nadat ze je gewogen hebben, schrijven de bungee mensen je gewicht en je nummer op je hand, en dan mag je je in een harnasje gaan hijsen. Ryan was onze bungeeman voor de dag. Er gingen drie mensen de brug op, en ik zou als laatste gaan springen.

Marjella had er echter toch een klein beetje moeite mee om te gaan. Daarom kon ik een plaatsje opschuiven in de rij, en kon ik als tweede. Als ze het elastiek om je benen hebben gebonden, moet je met je teentjes over de rand gaan staan. En niet naar beneden kijken is het advies, 216 meter is namelijk hoog. Uiteraard toch gedaan, en dan bekruipt je toch wel het gevoel dat je helemaal niet wil. Ik had Ryan van te voren al aangegeven dat ik waarschijnlijk een zetje nodig zou hebben, dus ik had uiteindelijk niet zoveel te willen, ik ging ervan af.

En godskolere, wat is dat eng. Het moment dat je ervan af gaat en je lichaam kantelt (dus je hoofd als eerste naar beneden), gilt je hele lichaam dat er dingen gebeuren die absoluut niet de bedoeling zijn. Coherente gedachten waren op dat moment al niet meer mogelijk, mijn hele lichaam zat in paniek modus.

Na de eerste stuiter begon het pas tot me door te dringen dat ik de hele val al aan het brullen was, en dat ik nog niet een keer naar beneden had gekeken sinds Ryan me van de brug had gemieterd. Sowieso is het een vrij desoriënterende ervaring. Toen het stuiteren voorbij was, bleef ik hijgend bungelen, en kon ik eindelijk eens goed bekijken wat ik nou net gedaan had. Wel met een enorme smile op mijn waffel, want uiteindelijk is het echt ontzettend vet om te doen.

Weer omhoog gehezen nog even flink tegen Marjella gelogen dat het maar een seconde eng is, en toen waagde mevrouw ook de sprong. Beiden waren we nogal trots op onze prestaties, en gelukzalig reden we de laatste twee uur naar PE.