Deze week is eigenlijk, hoe sneu het ook klinkt, de eerste week dat ik me echt goed vermaakt heb op mijn werk. Dat ligt helemaal niet aan de collega’s, die zijn leuk. Het ging meer om de dingen die ze me lieten doen, wat eigenlijk varieerde van kinderen die iets leuks maar totaal oninteressants aan het doen waren tot volwassen die iets leuks deden. Heel leuk, maar dus niet helemaal hetgeen wat ik tof vind.

Natuurlijk verwacht ik niet gelijk dat ik de krentjes in de pap krijg, maar deze vorige week heb ik toch wel lekker gegeten. Maandag heb ik met een blinde avonturier gebabbeld, die dingen deed met bungee-jumpen en records breken enzo, maar dan zonder te zien. Dinsdag een stukje getikt over een wedstrijdje dat de Herald organiseert, woensdag met een goochelaar gekeuveld die vorken ombuigt met magie (tja). En donderdag naar een begrafenis geweest van een weeskind dat 3 maanden geleden vermist was geraakt, en vorige week zondag weer was gevonden. Indrukwekkend wel. Ow ja, ook nog op speedbootjes rondgevaren van het ministerie van visserij hier. Het kwam er in ieder geval op neer dat ze wilden laten zien wat die bootjes konden, en dat we dus met 80 over de golven stuiterden. Voor gratis.

Vrijdag zijn we uit eten geweest met alle Khaya studenten die er nu zijn. Overigens is het huis inmiddels volgelopen met

7 vrouwen. Ze schijnen me tot nu toe allemaal heel vriendelijk toe, hoewel ik vermoed dat het hier af en toe een behoorlijk kippenhok gaat worden. Fijn.

Zaterdag in alle vroegte, met minikater en al, naar Baviaanskloof gegaan. Een natuurgebied met, je raadt het al, kloven en bavianen. Ons aller Beer heeft namelijk een bakkie (of

wel pick-up) gekocht met vierwielaandrijving, en die moet je dan uitproberen.

We zaten in een superrelaxed chaletje vlak bij de ingang van het gebied, waar we na zaterdag eerst wat rondgebost te hebben heerlijk gebraaid hebben. Op zaterdag kwamen we een boomstronk tegen die daar lag omdat je dat pad niet in mocht.

Berend is er natuurlijk direct overheen geklust, en op de terugweg mocht ik. Na de verplichte harde knal en mechanisch geknars was de conclusie dat ik toch wel iets te hard reed, en dat de boomstronk nu tussen de vooras en de weg vast zat. Gelukkig niets kapot, behalve mijn ego.

Hoi! Het is lang stil geweest van deze kant, en daarom lijkt het me leuk om jullie een beetje in te lichten over het reilen en zeilen alhier. De stage gaat wel oké, zelf heb ik het idee dat ik weinig doe, maar ik heb vandaag alweer te horen gekregen van de chef dat ik al lekker veel gedaan had, dus het zal wel. En voor de rest heb ik het een en ander aan extraculaire  leuke dingen gedaan.

Zoals ik vast al eens ergens verteld heb, val ik enigzins tussen stagegroepen in. Toen ik terugkwam van de Kaapstad trip was iedereen dan ook zo’n beetje weg, behalve Berend en Leonie. Mijn enige huisgenoot had ik ook al tijden niet gezien. Gelukkig was daar op woensdag al mijn reddende engel Marjella, die als huisgenoot wél chill is.

Toen ik die woensdag thuis kwam, vertelde klusjesman Joe (die aan het klussen was) dat de pre-paid electriciteit weer eens op was, en dat hij Marjella lopend naar het Sasoil tankstation toegestuurd had om daar nieuwe te halen. Wat enorm scheelde is dat je daar helemaal geen stroom kan halen en dat daarheen lopen ook al niet zo’n goed idee is. Ik had al visioenen van stagaires die op hun eerste dag in Zuid Afrika verdwijnen, maar het viel gelukkig allemaal reuze mee.

Sympathiek als we zijn, zijn we op zaterdag de 14de naar het Kragga Kamma Park geweest, eigenlijk gewoon een soort van kinderboerderij is, maar dan met Afrikaanse dieren. Die zijn hier nu eenmaal voor handen . Wat wel heel tof, en tegelijkertijd ook ontzettend sullig is zijn de cheetah’s die je hier mag aaien. Ik vind honden leuker dan katten, maar katten zo groot als honden vind ik dan wel weer heel lief.

Op zondag zijn we naar Bayworld geweest. Dat is een soort Dolfinarium hier in PE, maar dan helemaal niet leuk.

De week daarna was behoorlijk zuur. Op maandag nog wel naar mijn werk geweest, maar de dagen daarop elke dag begonnen met overgeven enzo. Met mijn dwarse waffel ben ik vervolgens donderdag wel weer naar het werk geweest, maar dat heb ik uiteindelijk halverwege moeten opgeven. Op vrijdag maar even naar de dokter geweest, en die heeft me het een en ander aan pillen toegestopt die een ontsteking van de maagwand zouden moeten tegen gaan.

Gelukkkig deden ze dat wonderwel, en op vrijdagavond had ik voor het eerst in dagen weer honger. Gelukkig maar, want voor het weekend daarna hadden Marjella en ik een reisje naar Plettenberg gepland. Plettenberg ligt een 250 kilometer meer naar het westen, en schijnt de plek te zijn met de meeste zonne-uren van heel Zuid-Afrika.

We arriveerden in onze backpackers rond drie uur, en omdat we van die avonturiers zijn gingen we natuurlijk gelijk naar Monkeyland. Dat is een soort Apenheul, maar dan in het bos. Op zich heel lief allemaal, maar je mocht die beesten niet knuffelen. Dan hoeft het van mij allemaal niet meer.

Naast Monkeyland zit een vogeltuin. Klinkt suf, is het ook, maar op een vreemde manier toch ook wel weer heel vet. Marjella had een vreemde aantrekkingskracht op vogels, want twee van die units vonden het nodig om op haar te landen. De eerste was best snel weg, de tweede bleef zitten.

Als man zijnde kan je dat natuurlijk niet over je kant laten gaan, en na een lange worsteling had ik Fredje op mijn arm zitten. Fredje was super vet, vond het lekker om geaaid te worden en wilde niet meer van me af.

Daarna hebben we gebraaid in de backpackers, en zijn we met het hele clubje het bruizende nachtleven van Plett ingedoken. Om het bruizende nachtleven in mijn maag wat rust te gunnen heb ik het maar gehouden op sinaasappelsap.

Na een veel te korte nacht zaten we zondag om kwart over negen in een kayak met onze gids Giovanni. In de baai van Plettenberg vinden walvissen het namelijk chill om te paren, en ja dan ga je daar gezellig naast roeien. Helaas zijn van dit evenement geen foto’s vanwege nat, maar het was best wel een rustgevende manier om de dag te beginnen.

Daarna zijn we in de auto gestapt terug naar PE, op zoek naar leuks. Nou wisten we dat de hoogste bungee brug van de wereld zich op de route bevond, maar om nou te zeggen dat we echt een plan hadden, neuh. Toch kriebelde het een beetje in de auto: het is toch wel heel vet om te proberen, en om te zeggen dat je een aantal keren over die brug bent gereden maar er nooit van af bent gesprongen is ook weer zo wat.

Dus gingen we een kijkje nemen. Hij was erg hoog, maar na een uurtje vond Marjella dat we er toch maar van af moesten springen. Ik was daar allerminst zeker van, maar op de één of andere manier kon het helemaal niet over mijn hartje verkrijgen dat ik er als een laffe anjer naast zou gaan staan terwijl zij er wel af ging.

Toen toch maar de knoop doorgehakt, we zouden het gaan doen. Bij het halen van geld uit de auto vond Marjella het tijd worden om toch maar terug te komen op haar woorden. Ik zat echter al helemaal in de mindstate dat het toch maar moest gebeuren. In mijn eentje durfde ik het niet zo goed aan, dus na een half uurtje lullen als brugman kreeg ik Marjella toch zover dat ze meeging.

Nadat ze je gewogen hebben, schrijven de bungee mensen je gewicht en je nummer op je hand, en dan mag je je in een harnasje gaan hijsen. Ryan was onze bungeeman voor de dag. Er gingen drie mensen de brug op, en ik zou als laatste gaan springen.

Marjella had er echter toch een klein beetje moeite mee om te gaan. Daarom kon ik een plaatsje opschuiven in de rij, en kon ik als tweede. Als ze het elastiek om je benen hebben gebonden, moet je met je teentjes over de rand gaan staan. En niet naar beneden kijken is het advies, 216 meter is namelijk hoog. Uiteraard toch gedaan, en dan bekruipt je toch wel het gevoel dat je helemaal niet wil. Ik had Ryan van te voren al aangegeven dat ik waarschijnlijk een zetje nodig zou hebben, dus ik had uiteindelijk niet zoveel te willen, ik ging ervan af.

En godskolere, wat is dat eng. Het moment dat je ervan af gaat en je lichaam kantelt (dus je hoofd als eerste naar beneden), gilt je hele lichaam dat er dingen gebeuren die absoluut niet de bedoeling zijn. Coherente gedachten waren op dat moment al niet meer mogelijk, mijn hele lichaam zat in paniek modus.

Na de eerste stuiter begon het pas tot me door te dringen dat ik de hele val al aan het brullen was, en dat ik nog niet een keer naar beneden had gekeken sinds Ryan me van de brug had gemieterd. Sowieso is het een vrij desoriënterende ervaring. Toen het stuiteren voorbij was, bleef ik hijgend bungelen, en kon ik eindelijk eens goed bekijken wat ik nou net gedaan had. Wel met een enorme smile op mijn waffel, want uiteindelijk is het echt ontzettend vet om te doen.

Weer omhoog gehezen nog even flink tegen Marjella gelogen dat het maar een seconde eng is, en toen waagde mevrouw ook de sprong. Beiden waren we nogal trots op onze prestaties, en gelukzalig reden we de laatste twee uur naar PE.

Een aantal weekjes (ja, het gaat best snel) kwam ik via-via Leonie tegen, die hier in PE in een gastgezin woont. Ze nodigde me uit om samen met haar huisgenoot Berend (Beertje) een week naar Kaapstad te gaan. ‘Chill,’ dacht ik.

Op Zondag 1 augustus was het raak: Met zijn drieeen (ik kan het trema hier niet op het toetsenbord vinden) gingen we op weg. In een Citi Golf. Dat is eigenlijk gewoon een Golf I zoals hij in de jaren zeventig ook in Europa werd gebouwd, maar omdat mensen hier niet zoveel geld hebben werden die dingen hier tot vorig jaar nog gebouwd.

We vertrokken pas laat, omdat er door Leonie nog gewerkt moest worden. Uiteindelijk kwamen we om een uur of zeven ’s avonds aan in Stormsrivier, waar een hele kekke backpacker stond. Het ding leek heel erg provisorisch gebouwd, met golfplaat enzo. Maar het had wel ontzettend veel sfeer. In het stadje had het enige eettentje dat nog open was alleen nog maar chips en spareribs. In Zuid-Afrika is de patat de helft van de tijd best vies. Het wordt waarschijnlijk te koel gefrituurd, want het is slap en vet. Mijn maagje kon daar niet zo goed tegen, dus dat kwam er ’s nachts allemaal weer uit jammer genoeg.

Op maandag trokken we verder over de N2, die voor de kenners deel uitmaakt van de Garden Route. Onderweg kwamen we geheel toevallig Tsitsikamma National Park tegen, waar we een fijn stukje gewandeld hebben. Daar werd ik voor het eerst geconfronteerd met het fenomeen rotsklipdassies. Een soort kruising van cavia’s met konijnen en pure liefheid. Ze zitten een beetje naar je te staren op een rots, en voor de rest doen ze niets. Ze vinden het alleen niet zo leuk om aangeraakt te worden, anders waren het de perfecte beesten.

Na Tsitsikamma zijn we doorgereden naar Simonstown, vlak bij Kaapstad. Daar had de broer van de gastvader (naar woord) van Leonie en Berend een huis. We hebben hem redelijk dik mogen betalen, maar het uitzicht maakte alles goed. Zijn huis staat op een heuvel, waar je echt een magistraal zicht hebt op  de baai. Sowieso ben ik de hele trip over de Garden Route bezig geweest met bedenken waar ik precies een huis zou gaan bouwen. Ook heb ik Simonstown voor het eerst in weken weer een beetje fatsoenlijk gegeten. Ik heb zo ontzettend veel patat gegeten de laatste tijd, dat ik bang ben dat ik het nooit meer lekker ga vinden.

Ik dwaal af. Ik geloof dat we dezelfde dag nog Cape Point en Kaap de Goede Hoop hebben aangedaan. Je weet, die plek waar wij Nederlanders iets hebben gedaan. Wat dat iets is is voor de geschiedenis verloren gegaan, althans voor mij. Het was in ieder geval mooi, en daar gaat het om.

Dag drie zijn we naar Kaapstad geknald, alwaar de Tafelberg beklimmen onze eerste activiteit was. Gelukkig duurt zo’n beklimming minimaal drie uur, dus we zaten vrij rap in de kabelbaan. Tafelberg is wel een harde baas. Daarna heb ik met klasgenootje Elske geluncht, die in Kaapstad stage liep. Waarover later meer.

Toen de lunch op was ben ik naar het waterfront gerend, alwaar ik Berend en Leonie weer tegenkwam. Botanisch tuintje gedaan, daarna terug naar Simonstown.

Die avond ben ik samen met Elske en een vriendin van haar op stap geweest in Kaapstad, wat ik wel heel fijn vond. Je bent er tenslotte niet elke dag. Ik vond het echt heel tof om gewoon weer even lekker face to face met een bekende te kunnen praten, en ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om in Elske’s Facebook foto te figureren. Wat wil je nog meer. Ik had een fijn bed in een soort huiskamer, met een hele diepe kuil er in. “Dat slaapt toch niet lekker?” zullen jullie je afvragen, maar dat doet het dus wel.

Beertje en Leonie waren in Simonstown gebleven, en die pikten me de volgende dag op om naar Stellenbosch te gaan. Dat is volgens mij zo’n beetje de rijkste stad van heel Zuid-Afrika. Het is ontzettend mooi, en heel erg blank. Je hebt in die regio een groot aantal wijnboerderijen, waarvan we drie bezocht hebben om wijn te proeven. Dat is relaxed, en ik ben nu een expert op dat gebied.

Na Stellenbosch de R62 genomen door de Karoo, een soort kruizing van woestijn en prairie. Ik werd er een beetje depressief van, maar het is ook wel weer leuk. Het plaatsje Oudtshoorn was onze laaste stop, en we zijn daar twee dagen gebleven. De eerste dag hebben we een beetje gechilld, want toen we aankwamen was het al redelijk laat. Er lag struisvogelvlees op de braai, en ik heb nog wat Amerikanen kunnen uitleggen waarom ‘Smoked Gouda’ heiligschennis is.

Onze laatste echte vakantiedag werd gevuld met het bezoeken van een struisvogelboerderij, een klauterpartij door de plaatselijke grotten en een soort van kruizing tussen een dierentuin en een kinderboerderij. Dat laatste was suf, maar gelukkig wel heel duur. De struisvogelboerderij was wel tof. Je kan zelfs op die beesten rijden. Ik dan weer niet, omdat ik daar te dik voor ben.

In de grotten kwam ik er achter dat ik toch wel een klein beetje angst heb voor kleine ruimtes. We deden de avontuurlijke route, wat inhoudt dat je je door tunneltjes moet persen. Ik vond dat naar, en ik kan me heel goed voorstellen dat mensen daarvan in paniek raken. Maar ik heb het overleefd, en daar gaat het om geloof ik.

En op zondag zijn we terug naar PE gereden, wat dan ineens best wel een hele lelijke stad blijkt te zijn.

En dan nu de wat minder interessante zaken: De stage gaat op zich wel OK. Het is wel moeilijk, om niet te zeggen schier onmogelijk, om met interessante nieuwsideeen te komen als je de stad niet kent. Ik ben daarom een klein beetje afhankelijk van wat ik van de newsdesk krijg. Vier andere stagaires zijn dat ook, dus af en toe zit ik bijzonder weinig te doen, zoals nu. Af en toe heb je een sprankje hoop dat je brekend nieuws bij de poot hebt, maar dat is tot nu toe aldoor met een sisser afgelopen. Maar ik blijf hopen.

In huis is het nu een beetje saai. Ik woon daar nog samen met 1 jongen, maar we zien elkaar eigenlijk bijna nooit. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik niets te doen heb, want op wonderbaarlijke manier vermaak ik me over het algemeen prima. Gister even langs geweest bij iemand die ik aan het begin ontmoet heb, is gaan reizen, en nu voor 2 dagen terug is. En vanavond een filmpje pakken. Wat ik morgen ga doen weet ik niet, maar het zal wel loslopen.

Pats, dat zijn bijna 1200 woorden. Lijkt me genoeg voor vandaag, foto’s komen later.

Om gelijk maar met het kutste te beginnen: Niet alleen is de Fox een soort van tijdmachine, als je achteruit rijdt zonder goed te kijken wordt het ook een provisorische stormram. Dat is dan ook precies wat ik gedaan heb. Achteruitrijden, iemand raken, gelukkig alleen blikschade veroorzaken. Wel een flink hoog eigen risico, weekje balen als een stekker en schade betalen.

Ook bij de Herald had ik het idee dat het niet helemaal lekker ging. Ben nu zo ongeveer anderhalve week serieus bezig, maar heb nog maar 2 stukjes in de krant gehad, waarvan 1 samen met Lerenzo. Hoewel ik daarna nog twee stukjes geschreven heb, zijn ze allebei niet in de krant gekomen.

Gisteren heb ik me ook nog eens ziek moeten melden omdat ik het voor elkaar heb gekregen om ’s nachts ziek te zijn, waardoor ik maar een uurtje heb geslapen. Overdag was het ziek zijn wel weer over, maar met één uur slaap spreek ik gewoon geen engels.

Tot zover de nare shit. Vandaag heb ik nog een feelgoed artikeltje geschreven met dit keer geen achtergestelde zwarte kindjes, maar met welgestelde blanke kinderen die iets organiseren tegen dierenwreedheid. Hopelijk morgen in de krant.

De hardste knaller kwam vanochtend. Omdat buurvrouw/collega Nomahlubi (spreek uit Nomahschschschlubi) de telefoon niet kon opnemen, kreeg ik het bericht van de beveiliging dat er een meneer graag met een journalist wou praten. Journalist als ik ben ben ik gelijk naar beneden gerend, waar meneer Daniels op me stond te wachten.

Daniels is een zwarte straatpredikant, die voor het eerst in 35 jaar was gevraagd om te stoppen met preken. Morgen de redactie van de gemeente, hopelijk zijn ze gestart met een anti-preek wet, want dan heb ik tenminste een verhaal.

Oh, en zaterdag met huisgenoten naar een surfevenement hier in de buurt is de bedoeling. Ik rijd niet.

Het ‘lief dagboek’ gehalte van mijn volgende berichtjes gaat ook iets naar beneden.

Ik ben net terug van de troostfinale tussen Duitsland en Uruguay hier in PE. In meerdere opzichten is dit een troostfinale, want ik was natuurlijk liever in Joburg geweest morgen.  Het plan was vrijdag ook nog even om daar naartoe te gaan, en dan bij het stadion kaartjes te fixen. Logistiek kon het allemaal niet jammer genoeg. Kaartjes schijnen ontzettend duur te zijn, dus misschien is het maar beter ook.

Verder is het best wel een goede week geweest. De verkoudheid is behoorlijk aan het afzakken, en ik verwacht er maandag definitief af te zijn. Verder zijn de huisgenoten nog steeds erg leuke mensen. Het is alleen wel zuur dat de meesten tussen nu en een maand weg zijn. Er komt dan wel weer een nieuwe groep natuurlijk, maar die maak ik dan nog maar een week of vijf mee.

De stage begint nu ook een beetje te lopen. Er zijn diverse mensen terug gekomen van verlof, en er zit al wat meer structuur in de redactie. Donderdag twee stukjes in de krant gehad, deze en die. Ja inderdaad, het gaat over achtergestelde kindjes uit sloppenwijk. Die zijn hier nogal veel. Nee, dat is inderdaad niet origineel. Sue me.

Ik vind het in ieder geval fijn dat ik iets in de krant heb weten te krijgen, want ik begon me al een beetje zorgen te maken. Vooral het zelf nieuws zoeken/bedenken is hier lastig. Ik ben hier natuurlijk nog niet zo geïntegreerd, dus ik zou nieuws waarschijnlijk niet herkennen al struikelde ik er overheen. Maar goed, het stukje dat ik alleen geschreven heb, heb ik met behulp van Twitter ook daadwerkelijk zelf gevonden. En het stukje wat ik samen met Lerenzo de plaatselijk stagair heb geschreven stond op de voorpagina, dus ik ben tevreden.

Kinderen vind ik overigens nog steeds lastig. De eerste twee kids waar we mee moesten babbelen wisten niks, en wilden ook niet zoveel zeggen. Ik heb betere gesprekken gehad met Jessie. Voor het tweede stukje heb ik toen maar expliciet gevraagd om praatgrage youngsters, en die waren wel leuk. En achtergesteld, maar ja, anders heb ik geen verhaal natuurlijk.

Morgen natuurlijk hard juichen voor Oranje. Als het weer een beetje meezit dan gaan we naar het Fanpark om het op het grote scherm te zien. Anders gewoon thuis, dat is wel suf.

Vanochtend om negen uur was het weer tijd voor arbeid. En ik heb zowaar iets kunnen doen! Samen met mede-stagair Lerenzo mag ik een stukje gaan schrijven over de kids die de vlaggen het veld opdragen net voor WK-wedstrijden.

Gelukkig zijnpersvoorlichters hier net zo tof als in Nederland. Ze klinken vaak hartstikke lief, maar ondertussen bellen ze je niet terug. Ook ben ik alleen thuis omdat iedereen naar Kaapstad is, maar gelukkig heb ik Jessie.

En waarom ben jij dan niet in Kaapstad, Dirk?’, zullen veel van jullie denken. Welnu, mocht ik wel naar Kaapstad zijn gegaan, dan had ik van de eerste vijf dagen van mijn stage vier vrij moeten vragen. Daarnaast is Kaapstad toch al gauw tien uur rijden. En ik heb geen geld, dat ook.

Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo vervelend om even alleen te zijn. Iedereen die ik tot nu toe ontmoet heb, is heel lief geweest (behalve Eduard, de treinschreeuwer). Maar ik voel me sinds donderdag best wel een beetje ziekjes. Niet ziek genoeg om niet naar mijn stage te gaan, maar toch is het wel lekker dat ik nu even niet gezellig hoef te doen.

Voor moeders: ik heb een waakhond hier, en voor alle deuren en een heleboel ramen zit een hek danwel tralies, dus enge mannen komen er niet in. Het huis is trouwens erg mooi, alhoewel het wel vies is. Het heeft zeven slaapkamers, waar in totaal naar ik meen tien mensen in pitten. Huiskamer is groot, met een bar en een aparte eethoek.

De Fox heb ik nu terug gebracht naar Karl. Er was te veel mee mis, dus dat mag hij gaan maken. Tot die tijd heb ik een andere Fox meegekregen, die wel een werkende ruitenwissers e.d. heeft, maar voor de rest rijdt als een kilo gehakt. Over gehakt gesproken, als Jessie bedelt, gaat ze rechtop zitten. De foto bovenaan dit bericht is volledig spontaan van haar kant. Ik kan je vertellen dat ik wel even raar opkeek. Nu ligt ze naast me op de bank, en op de een of andere manier heeft ze voor elkaar gekregen zich helemaal in haar fleecedekentje in te pakken. Lief.

Morgen dus weer stagelopen, met een beetje geluk heb ik mijn eerste stukje woensdag in de krant!

Maar goed, ze hebben dus gewonnen en het was ontzettend tof om erbij te zijn. Helaas ben ik op het moment echt ontzettend verkouden en totaal niet in staat tot uitbundigheid. Deze verkoudheid heeft me ook een beetje parten gespeeld bij mijn eerste dag stage. Ik had daar een afspraak naar een meneer, die me direct naar een mevrouw bracht, die later absoluut niet verantwoordelijk leek te zijn voor de stagairs.

Donderdag heb ik eigenlijk de hele dag op login gegevens voor de computers daar zitten wachten, die pas vrijdag kwamen. Vrijdag mocht ik om twaalf uur weg, vanwege de wedstrijd. Het is in ieder geval niet zo dat men zich hier echt over je ontfermt, dus vanaf maandag moet de assertief hoed maar eens op. Vooropgesteld dat ik dan weer normaal kan praten, want met een kapotte keel en een volle neus klink ik echt als een stuk hout.

Na de wedstrijd moest ik eigenlijk verhuizen van Marshall Road naar Robin Road. Waar Marshall in een rijke wijk aan het strand ligt, is Robin Road wat meer lowkey, in een wijk met blanke ‘boeries’. Het huis  heeft 7 kamers, waarvan ik de grootste heb. Met 2 bedden ook nog, want dat is handig. Een nadeel is wel dat een heleboel mensen tussen nu en een maand weg gaan, dus dat is wel wat ongezellig. Maar goed, we zien wel.

Ik ben er trouwens achter gekomen dat het ook wel eens een ander moment is in de Fox. Soms, vooral als je gas geeft, dan verspringt de tijd. Ook doen de ruitenwissers en de verwarming het niet, en de achterbank kan je gewoon lostrekken mocht je dat willen. Daar mag Karl van Karl’s autoverhuur nog eens naar gaan kijken me dunkt.

Voor jullie vermaak hier nog wat foto’s van de wedstrijd en het huis. En oh ja, ook van Jessie, de huishond.

De kans bestond dat ik Nederland-Brazilië zou gaan missen. Als mijn werk me vrijdag niet vrij wil geven, dan ga ik alsnog niet, maar ik ga er gewoon vanuit dat ik er naartoe kan!

Ik was gister, na Home Affairs, al naar het ticket office van de FIFA geweest. Dat ding zit op een wat vreemde plek, ongeveer twintig minuten van het centrum af in een klein winkelcentrumpje. Je moet zelfs langs het Walmer Township rijden, waar de leefomstandigheden zo van veraf gezien toch wat schokkend zijn. Misschien hebben ze het er juist om gedaan, in welk geval respect. Maar goed, gister hadden ze dus alleen maar tickets van 250 euro.

Vandaag leek dat ook weer het geval te zijn. Er zijn 4 categorieën te verkrijgen. Cat1 is het duurste, en Cat4 uiteraard de goedkoopste. Bij binnenkomst werd mij verteld dat er alleen nog Cat1 en Cat2 kaarten te verkrijgen waren. In de wachtrij was dit aanbod vervolgens geslonken naar alleen nog Cat1. Half uurtje wachten, en als bij toverslag zijn er weer Cat3 kaarten te verkrijgen, die voor een eurootje of 120 redelijk betaalbaar zijn. Daarna ben ik naar de plaatselijke Welkoop gereden voor een knaloranje overall. Ik ben er klaar voor!

Morgen de eerste werkdag, we hebben er zin in!

Op advies van mensen van Khaya ben ik al om half acht richting Home Affairs vertrokken. Dat is een ritje van tien minuten, dus ik kwam om negen uur aan. Ik weet nog dat ik om tien uur dacht: “Nou, ik ben op zich al een stukje opgeschoten in de rij, ik denk dat ik om elf uur alweer een stuk verder ben.” Maar ik was ik goddomme om half twaalf eens een keer aan de beurt, die gozer is wel drie keer tien minuten naar achter gelopen en elke keer kwam er slechter nieuws. Ze hebben het in ieder geval zo weten te verdraaien dat het mijn schuld was. Inderdaad, wanneer ik iemand aan de grens een brief onder zijn neus duw waarop staat dat The Herald mij uitnodigt, en dat ik een section 11.2 visum nodig heb, dan is het mijn schuld als ik dat visum gewoon niet krijg. De rotzakken.

Uiteindelijk was ik, zo’n 50 euro lichter, om half drie klaar. Wel heb ik in de rij een uurtje gebabbeld met de Zuid-Afrikaanse Jacques en zijn Engelse verloofde Carol. Ze wonen nog een maandje in Port Alfred, en gaan daarna naar de UK emigreren. Als ik tijd heb, mag ik nog een biertje met ze gaan drinken, of een lapje surfen. Tijd heb ik denk ik voorlopig niet zoveel.

De Fifa heeft trouwens alleen nog kaartjes van 250 euro over, en zoveel wil ik graag niet betalen voor een voetbalwedstrijd. Aan de andere kant ga ik mezelf niet onder ogen kunnen komen als ik uiteindelijk hier in het FanPark de wedstrijd moet kijken, in plaats van gewoon in het stadion.

Net Nederland zien winnen in Durban, wat betekent dat ze hier op vrijdag komen, en dat ik heel graag naar die wedstrijd wil. Ik ga maar gewoon naar het stadion, in de hoop dat daar mensen zijn die van hun kaartje af willen. Ik ga hard mijn best doen in ieder geval.

Vandaag heb ik mijn autootje gekregen. Voor zo’n tien euro per dag heb ik een aftandse Volkswagen Fox. Hij was ooit blauw, maar nu is hij dat niet meer zo. De Fox heeft geen toerenteller, maar wel een klok. De klok werkt niet. Het is altijd kwart over acht in de Fox. Ik denk dat hij ’s ochtends bedoelt.  Als je radio wilt luisteren, moet je druk blijven uitoefenen op de volumeknop. En als je op een helling wilt parkeren, dan zul je een anker moeten meebrengen, want de handrem en hem in de versnelling laten staan alleen kunnen het niet aan. Maar het moet gezegd worden, het rijdt verrassend goed, en het is nog best een vlot bakkie.